Dziennik alergii do druku

Reakcje często różnią się w zależności od drogi: spożyte pokarmy mogą wywoływać objawy ze strony przewodu pokarmowego i całego organizmu, wdychane pyłki zwykle wywołują objawy oddechowe, a kontakt ze skórą może powodować zapalenie skóry. Kolumna „Droga narażenia” zapisuje to dla Twojego alergologa i pomaga odróżnić prawdopodobną alergię IgE-zależną od kontaktowego zapalenia skóry lub niealergicznej nietolerancji.

Reakcje IgE-zależne (prawdziwa alergia) zwykle zaczynają się w ciągu od kilku minut do około dwóch godzin po ekspozycji — to właśnie zapisuje kolumna „Czas wystąpienia”. Reakcje pojawiające się po dobie lub później, takie jak alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, wskazują na mechanizmy inne niż IgE-zależne. Anafilaksja może rozwinąć się w ciągu minut: trudności w oddychaniu, obrzęk gardła czy uczucie omdlewania wymagają natychmiastowego podania adrenaliny, jeśli ją masz przepisaną, i wezwania pogotowia — niezależnie od tego, jaką ocenę nasilenia dałbyś/dałabyś tej reakcji.

Nie czekaj na konkretną liczbę. Każda reakcja z trudnościami w oddychaniu, obrzękiem gardła, zawrotami głowy, przyspieszonym pulsem, pokrzywką na całym ciele lub wymiotami po podejrzewanym kontakcie z alergenem to potencjalna anafilaksja. Użyj autowstrzykiwacza z adrenaliną, jeśli go masz, i wezwij pogotowie. Anafilaksję rozpoznaje się po objawach, zwłaszcza gdy zajęty jest więcej niż jeden układ (na przykład skóra plus oddychanie lub trawienie), a nie po ocenie nasilenia. Potem zapisz wszystko w dzienniku dla swojego alergologa.

Alergolodzy w dużej mierze opierają się na wywiadzie, decydując, które alergeny sprawdzić testami skórnymi lub badaniem krwi (swoiste IgE), a dziennik reakcji czyni ten wywiad konkretnym. Wzorce z wielu ekspozycji są ważniejsze niż pojedyncze zdarzenia. Kolumny „Alergen”, „Droga narażenia”, „Objawy”, „Czas wystąpienia” i „Nasilenie” odpowiadają ustrukturyzowanemu wywiadowi, który zbierają alergolodzy. Przynieś wszystkie strony na wizytę — pomagają zawęzić zakres badań i uniknąć niepotrzebnych testów.

Tak. Zapisuj alergen (na przykład „pyłek dębu”, „sierść kota”), drogę narażenia (wdychanie, kontakt) i objawy, a potem porównuj wpisy z lokalnymi stężeniami pyłków (w USA publikuje je National Allergy Bureau). W ciągu sezonu lub dłużej te wzorce pomagają alergologowi ocenić, które uczulenia są najważniejsze i czy warto rozmawiać o testach lub immunoterapii alergenowej.

Ważna uwaga o bezpieczeństwie: nigdy celowo nie narażaj się na znany lub podejrzewany alergen, żeby go sprawdzić. Doustne próby prowokacyjne, standardowy sposób potwierdzenia lub wykluczenia alergii pokarmowej, wykonuje się wyłącznie pod nadzorem lekarza. Używaj tego dziennika tylko do przypadkowych ekspozycji i śledzenia wzorców. Zapisuj wszystkie składniki posiłków związanych z reakcjami w kolumnie „Notatki” — ukryte alergeny (na przykład mleko w produktach przetworzonych) często powodują niewyjaśnione reakcje.

Czas trwania i moment ulgi pokazują, jak dobrze dany lek działa u Ciebie. Leki przeciwhistaminowe, takie jak cetyryzyna, loratadyna i feksofenadyna, działają u różnych osób z różną szybkością i skutecznością, a kolumna „Czas ustąpienia” pozwala to porównać. Jeśli objawy utrzymują się długo po dawce albo wciąż wracają, powiedz o tym alergologowi — może być potrzebne inne leczenie. Zapisuj nazwę leku, dawkę, godzinę przyjęcia i czas do ulgi — to pomaga alergologowi decydować o zmianie leczenia lub skierowaniu.

Idź do alergologa, jeśli kiedykolwiek miałeś/miałaś anafilaksję, masz nawracające reakcje na znane lub nieznane czynniki, alergia utrudnia Ci codzienne życie, podejrzewasz alergię pokarmową u dziecka, masz astmę razem z alergią, leki bez recepty nie kontrolują objawów albo trafiłeś/trafiłaś na SOR z powodu reakcji alergicznej. Przynieś wpisy z kilku tygodni — czynią wywiad konkretnym i mogą przyspieszyć diagnozę.