Dziennik pracy z cieniem do druku

Cień to odrzucone lub wyparte aspekty własnego ja — pojęcie z psychologii analitycznej Carla Junga (Jung, 'Aion', 1951). Z pracą z cieniem pokrywa się kilka tradycji klinicznych: terapia schematów (Young, Klosko, Weishaar, 2003, 'Schema Therapy', Guilford) zajmuje się wczesnymi nieadaptacyjnymi schematami; Internal Family Systems (Richard Schwartz) pracuje z wygnanymi częściami. Struktura dziennika przekłada to na praktykę poprzez mapowanie wyzwalaczy i integracji.

Silne reakcje, nieproporcjonalne do sytuacji, często wskazują na materiał cienia — wyzwalacz aktywuje odrzuconą część. Trzyliniowa sekcja prosi cię o opisanie wyzwalacza bez filtrowania. Terapia poznawczo-behawioralna Becka (Beck, 'Cognitive Therapy and the Emotional Disorders', 1976) i terapia schematów traktują przesadne reakcje jako sygnał diagnostyczny, bo ujawniają ukryte schematy, których świadomy umysł nie śledzi.

Podstawowe przekonanie to fundamentalne twierdzenie o sobie, innych lub świecie — często ukształtowane w dzieciństwie i działające poza świadomością. Model poznawczy Becka i terapia schematów Younga (Young, Klosko, Weishaar, 2003, 'Schema Therapy', Guilford) traktują podstawowe przekonania jako głęboką strukturę leżącą pod myślami sytuacyjnymi. Dwie linie wymuszają zwięzłość: zapisz przekonanie w surowej formie — „nie jestem wystarczający” — a nie w złagodzonej wersji.

Prześledzenie przekonania aż do momentu, w którym się ukształtowało, pomaga oddzielić je od obecnej rzeczywistości. Terapia schematów (Young, Klosko, Weishaar, 2003) wykorzystuje pracę z wyobrażeniami, by dotrzeć do wspomnień, w których powstały schematy. Dwie linie to miejsce na jedno kluczowe wspomnienie lub okres: sytuację, która nauczyła cię tego przekonania. Świadomość, że przekonanie jest wyuczone, a nie jest faktem, to pierwszy krok do jego ponownej oceny.

Integracja oznacza uznanie i zaakceptowanie odrzuconej części zamiast jej tłumienia lub projektowania na innych. Jung ujmował to jako dążenie do pełni. IFS (Richard Schwartz) podchodzi do tego jako do budowania relacji z wygnanymi częściami. Trzy linie na opisanie, jak przyjąłbyś tę część siebie, zamiast ją odrzucać: jaką potrzebę niosła, jaką ochronę dawała.

Nie. Pozytywne przeformułowanie zastępuje negatywną interpretację inną; przeformułowanie cienia odnajduje funkcję ochronną lub ukrytą siłę, którą niosła cecha cienia. Zarówno tradycja jungowska, jak i terapia schematów traktują cień jako miejsce odrzuconych zasobów. Dwie linie: zapisz, jakiej wartości strzegła odrzucona część — na przykład granic, ambicji czy wrażliwości — zamiast udawać, że rany nie było.

Ostrożnie i nie w przypadku traumy. Materiał cienia jest z definicji trudny; uporządkowane pisanie może pomóc przy łagodnej pracy, ale materiał na poziomie traumy — przemoc, zaniedbanie, poważne rany przywiązania — wymaga profesjonalnego wsparcia. Briere i Scott ('Principles of Trauma Therapy', SAGE, 2014) oraz literatura dotycząca opieki uwzględniającej traumę zalecają w takich przypadkach pracę pod nadzorem specjalisty. Skonsultuj się z licencjonowanym specjalistą zdrowia psychicznego, jeśli ten materiał cię destabilizuje.

Raz lub dwa razy w tygodniu, nie codziennie. Siedem uporządkowanych sekcji zachęca do głębi, a codzienna głęboka praca grozi zalaniem emocjami. Protokoły terapii schematów zwykle rozkładają pracę z wyobrażeniami i techniki krzesła na cotygodniowe sesje przez wiele miesięcy. Spodziewaj się miesięcy pracy nad tymi samymi powracającymi tematami cienia. Zarówno indywiduacja u Junga, jak i zmiana schematów w terapii schematów to praca długoterminowa, a nie szybkie rozwiązanie.