Printable Dziennik poezji

Dziennik ze liniami do codziennej praktyki poetyckiej. Każda strona ma nagłówek z datą i trzy ustrukturyzowane prompty na dnie (poem_form, mood_tone, writing_prompt) ze spacją na linijki zoptymalizowaną do wiersza. Format wspiera każdy styl poetycki — sonety, haiku, free verse, ghazal, prozę poetycką. Struktura buduje codzienny nawyk pisania, który rozróżnia poetów praktykujących od okazjonalnych.

Nazwanie formy wymusza świadomy wybór rzemiosła. „Free verse" domyślnie rzadko jest wolny — zwykle to niezbadane. Pracując przez konkretne formy (haiku, sonnet, sestina, prose block) budujesz słownictwo techniczne, które, według Stephena Kinga (2000, On Writing, Scribner) i pisarzy na wszystkich tradycjach, rozróżnia rzemiosło od wentylacji. Po tygodniach pole formy też ujawnia Twoje domyślne wybory i popycha Cię ku nieznanym terytoriom.

Mood_tone nazwanie rejestr emocjonalny, na który mierzysz (elegiac, ironic, tender, sharp) — nazwanie to skupia rewizję. Writing_prompt zapisuje seed: frazę, obraz, pytanie lub constraint. Lamott (1994, Bird by Bird, Anchor) называет te „short assignments" i argumentuje, że to czyni pisanie możliwym poprzez zastąpienie niemożliwego zadania („napisz wiersz") skończonym („napisz o tym jednym obrazie").

Tak — gdy sesje zawierają refleksję i różnorodne formy. Badania Ericssona nad celową praktyką (Ericsson i wsp., 1993, Psychological Review, 100(3), 363-406) pokazują, że rozwój umiejętności wymaga ukierunkowanych prób na krawędzi umiejętności, nie tylko powtórzenia. Pole poem_form podpowiada różnorodność; codzienna praktyka buduje volume potrzebny do selekcji. Większość opublikowanych poetów pisze znacznie więcej niż publikuje, odrzucając większość robót.

Większość dziennych wierszy będzie — to jest punkt. Lamott (1994, Bird by Bird, Anchor) nazwała je „shitty first drafts" i uważała je za prawdziwą pracę; skończone wiersze pojawiają się z volume. Dziennik jest do praktyki, nie publikacji. Trzymaj je wszystkie; jeden z 20-30 może rosnąć w coś. Presja codziennej jakości zabija nawyk szybciej niż uczciwe przeciętne roboty kiedykolwiek mogą.

Notatnik zbiera roboty; ten dziennik buduje praktykę. Nagłówek z datą-tytułem tworzy odpowiedzialność i widoczną serię pisania. Trzy prompty wymuszają formy/mood/seed wybory, które większość początkujących pomija, co jest dokładnie poziomem, na którym rzemiosło się rozwija. Używaj notatnika do rewizji i skończonej pracy; używaj tego dziennika do codziennej generatywnej praktyki. Wielu poetów prowadzi oba.

15-30 minut pokrywa pierwsze szkicowanie krótkiego wiersza lub znaczną pracę na dłuższym. Badania ekspresywnego pisania Pennebakera konsekwentnie używają sesji 15-20 minut w opublikowanych badaniach — wystarczająco długo na głębiię, wystarczająco krótko na utrzymanie codziennie. Celuj jeden wiersz-attempt na sesję, kompletny czy nie. Niektóre dni będą produkować wypolerowany szkic; większość będzie start, do których możesz wrócić czy nie.

Miesięczne przeczytanie z uwagą, które wpisy jeszcze rezonują. Cepeda i wsp. (2006, Psychological Bulletin, 132(3), 354-380) opisują, jak rozłożony re-encounter wzmacnia zarówno pamięć jak i osąd. Zaznacz wiersze do możliwej rewizji a resztę jako praktykę. Większość nie stanie się skończoną pracą — to jest normalne. Wartość dziennika to volume, które czyni selekcję możliwą, nie jakakolwiek jednotnia strona.