Yazdırılabilir Miras Günlüğü

Anı kitabı okurlar için biçimlendirilmiş, yayımlanmış bir anlatıdır; miras günlüğü ise torunlar için tek tek girişlerle biriken kişisel bir kayıttır. Erikson'un psikososyal gelişim evreleri (Erikson, 1950, Childhood and Society), bir sonraki kuşağa ne bırakacağınızı önemsemek anlamına gelen üretkenliği orta yaşın temel görevi olarak, ardından gelen bütünlüğe karşı umutsuzluğu ise yaşamın son döneminin görevi olarak tanımlar. Günlüğün altı alanı (hayat dönemi, açıklama, kişiler, ders, tavsiye, minnettarlık), kitap uzunluğunda bir yapı ya da edebi beceri gerektirmeden bu çalışmayı destekler.

Dönüm noktalarına odaklanın: yönünüzü, inançlarınızı veya ilişkilerinizi değiştiren anlar. Verdiğiniz kararlar, zor yoldan öğrendiğiniz dersler ve yolunuzu değiştiren insanlar genellikle en güçlü girişleri oluşturur. Her doğum gününü belgelemeyin — bunun yerine, yokluğunda kim olduğunuza dair resmin temelden eksik kalacağı olayları seçin.

Bu alanlar Erikson'un üretkenlik evresiyle (Erikson, 1950, Childhood and Society) bağlantılıdır — aktarılan bilgelik korunan bilgeliktir. Dersi soyut bir özdeyiş yerine somut bir neden-sonuç gözlemi olarak yazın: 'Şunu öğrendim ki...'. Tavsiye somut ve koşullu olmalı: 'X ile karşılaşırsanız Y'yi düşünün.' Torunlar genellikle somut, zor kazanılmış dersleri genel cesaretlendirmeden daha değerli bulur; hatalar konusundaki dürüstlük, cilalanmış bilgelikten daha ağır basar.

Erikson (1950, Childhood and Society) kimliği derinden ilişkisel bir şey olarak ele alır; hayatları yalnızca olaylar değil, insanlar şekillendirir. Bugün minnettar olduğum şeyler alanı, minnettarlık pratiğini iyi oluşla ilişkilendiren pozitif psikoloji araştırmalarına dayanır. İnsanların adını yazmak aile belleğini korur — torunlar çoğu zaman isimleri bilir ama hikâyeleri bilmez. Bu alanlar birlikte, günlüğün bir başarı listesine dönüşmesini engeller ve her girişi ilişkilere ve anlama dayandırır.

Her yaş için uygundur. Erikson'un (1950, Childhood and Society) üretkenlik evresi genellikle orta yaşta, 40'lı yaşlarda belirginleşir, ancak daha erken başlamanın gerçek bir değeri vardır — yakın tarihli anılar, zamanla silinecek ayrıntıları hâlâ taşır. Daha genç yazarlar biçimlendirici olaylara odaklanabilir: eğitim, kariyerin ilk yılları, ebeveyn olmak. 70'li yaşlara kadar beklemek onlarca yılın dokusunu kaybetmek demektir; şimdi başlayın ve eski anıları aklınıza geldikçe ekleyin.

Erikson'un bütünlük evresi (Erikson, 1950, Childhood and Society), seçilmiş parlak anlarla değil, gerçekten yaşadığınız hayatla barışmakla ilgilidir. Pennebaker'ın dışavurumcu yazma araştırması (Writing to Heal, 2004, New Harbinger), zor deneyimler hakkında yazmanın yazan kişiye fayda sağladığını gösterir. Torunlar için başarısızlık ve toparlanmaya dair dürüst anlatımlar çoğu zaman en yararlı miras olur. Bir hikâye şimdi paylaşmak için fazla tazeyse yine de yazın ve daha sonra açılması talimatıyla mühürleyin — kayda geçirme eyleminin kendisi önemlidir.

Araştırmaya dayalı tek bir yazma sıklığı yoktur, ancak Pennebaker'ın dışavurumcu yazma protokolleri (Writing to Heal, 2004) 15-20 dakikalık odaklı oturumlar önerir. Haftada bir veya iki haftada bir yazmak, tükenmeden pratiği sürdürmenizi sağlar. Altı alanlı yapı, özenle doldurulduğunda kayıt başına genellikle 30-45 dakika sürer. 2-3 yıl boyunca haftada bir yazarak 100-150 kayıt biriktirirsiniz; bu da azımsanmayacak bir mirastır. Kalite ve somutluk, miktardan çok daha önemlidir.

Birincisi, arındırmak — yalnızca başarılar, hiç başarısızlık yok; bu inandırıcı olmayan bir kayıt üretir. İkincisi, soyutlama — 'aile önemlidir' demek, dedenizin karda üç saat araba sürdüğü o belirli Noel'den daha az işe yarar. Üçüncüsü, hayat dönemi alanını atlamak; bu, torunların olayları zamana yerleştirmesini imkânsız kılar. Dördüncüsü, belirli torunlar yerine geniş bir kitle için yazmak — hedeflenen okurları adıyla belirtmek genellikle anlatımı ve dürüstlüğü keskinleştirir.